دیوانگی
اردیبهشت ۱۲, ۱۴۰۴
آیا من واقعا یک معتاد هستیم؟
اردیبهشت ۱۳, ۱۴۰۴

چه باید کرد؟

وقتی که ما از ته دل عجز خود را در مقابل اعتیادمان ً کاملا مسلم بدانیم، قدم بسیار بزرگی در راه بهبودی خود برداشته ایم. بسیاری از ما در این مرحله هنوز ً کاملا از راه های گریز خود دست برنداشته بودیم، اما شما این فرصت را از دست ندهید و تا آن جا که ممکن است از اول کار را درست انجام دهید و سپس قدم دوم را بردارید و به همین
ترتیب بقیه قدم‌ها را دنبال کنید. شما به مرور این برنامه را شخصا درک خواهید کرد. اگر شما در بیمارستان، زندان، مرکز بازپروری و یا امثال آن هستید و در حال حاضر مصرف را قطع کرده اید، می‌توانید این روال زندگی رابا خیال راحت آزمایش کنید.

پس از مرخص شدن، برنامه روزانه خودتان را ادامه دهید و با یک عضو NA تماس بگیرید. شما می‌توانید از طریق نامه نگاری، تلفن و باحضور این کار را انجام دهید،
اما از همه بهتر این است که به جلسات ما بیائید تاجواب بعضی از مسائلی که هم اکنون آزارتان می‌دهد را پیدا کنید.
در صورتی که شما در مراکز یاد شده نیستید ، باز هم این مطالب در موردتان صدق می‌کند. امروز را قطع مصرف کنید. بسیاری از ما می‌توانیم قطع مصرف را که به مدت طولانی غیر ممکن به نظر می‌رسد، به مدت هشت تا دوازده ساعت انجام دهیم. در صورتی که وسوسه و اجبار شدید باشد، هر پنج دقیقه خودداری از مصرف را تمدید کنید. دقایق به ساعت ها و ساعتها به روزها
تبدیل می‌شوند و شما به تدریج کمر عادت را میشکنید و قدری آرامش فکر پیدا می‌کنید. معجزه واقعی زمانی است که متوجه شوید نیاز به مواد ّ مخدر به طریقی برطرف شده و شما مصرف را قطع و شروع به زندگی کرده اید.

قطع مصرف، اولین قدم مادر راه بهبودی است. نمی‌توانیم انتظارداشته باشیم که با جسم و فکرآلوده به موادمخدر، این برنامه برای مان نتیجه ای داشته باشد. ما می‌توانیم این کار را در هر جائی انجام دهیم، حتی در زندان و یا جاهای مشابه.
فرقی نمی‌کند که چطور آن را انجام میدهیم، آیا به بیمارستان می‌رویم و یا بدون دارو ترک می‌کنیم و خماری می‌کشیم. مسئله مهم پاک شدن است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *