سپاسگزار بودن فقط یک احساس یا حالت نیست. بلکه یک طریق برای عمل است، طریقی برای ایجاد ارتباط صحیح با دنیا. بعضی اوقات به معنی داشتن انضباط است، یعنی به کار زیادی نیاز است تا خود را در همان حالت سپاسگزاری حفظ کنیم، بخصوص که عادت کرده ایم تا به دنیا از درون فیلتر و صافی حق به جانبی و رنجش نگاه کنیم.

فروتنی و سپاسگزاری دست دردست هم دیگر هستند. ما سپاسگزار بودن را تمرین میکنیم، حتی وقتی که آن را احساس نکنیم. این حس ممکن است در ابتداء بطور طبیعی به وجود نیاید، اما وقتیکه تشکر کردن را تمرین کنیم، کم کم تشخیص میدهیم که چقدر چیزهایی داریم که باید بخاطرشان تشکر و سپاسگزار باشیم. خیلی از ما می توانیم با این واقعیت شروع کنیم، که امروز در حالت خماری ترک نیستیم. زمانی که در می یابیم چقدر خوش شانس هستیم، سئوالاتی که از خود
داریم دیگر وحشتناک به نظر نمی آیند. ممکن است جواب سئوالات خود را سریع دریافت نکنیم، اما در می یابیم که سئوالات مان درباره ذات خداوند خیلی مهم نیست، بلکه مهم ایجاد رابطه با او و پاداشی است که ما از این رابطه دریافت میکنیم، حتی اگر این رابطه را درک نمی کنیم یا به آن باور کامل نداریم.