اعتیاد ما را از مردم،مکان ها، و هر چه بیرون از جهان شخصی خود ماست دورنگه می دارد،دنیایی که به خرید موادمخدر،مصرف و پیداکردن راه و روش های جدید برای ادامه این روند محدود می شود، با پیشرفت بیماری مان انسانهایی می شویم دشمن خو،کینه ای ،خودمحور و خودمشغول، و تمام دلبستگی های بیرونی مان را قطع میکنیم،همیشه هراسان و بدگمان هستیم،آن هم درست نسبت به کسانی که ناچاریم برای تامین نیازهایمان به آنها متکی باشیم،این احساس برتمام جنبه های زندگی مان اثرمیگذارد و هرچیزی که برای مان کاملا آشنا نباشد،بیگانه و خطرناک می نماید.دنیایمان آن قدرکوچک می شود که به انزوا میرسیم.هیچ بعید نیست ذات حقیقی پریشانی ما،همین باشد.
چیزهایی را که تا این جا گفته شد،میشودبه این صورت خلاصه کردکه….
اعتیادنوعی راه ورسم زندگی نیست