ما اعتقاد داریم که نیروى برترمان از ما حمایت میکند. در صورتى که ماصادقانه و به بهترین وجهى که میتوانیم سعى کنیم که به اراده او عمل کنیم، از عهده هر مسئله اى که در زندگیمان اتفّاق بیفتد برخواهیم آمد.

جویائى از خواست نیروى برترمان، یک اصل روحانى نهفته در قدمهاست. به کارگیرى قدمها و اجراى این اصول باعث سادگى زندگى ما شده، دید و طرز تلقّى کهنه ما را تغییر میدهد.

وقتى ما اقرار میکنیم که اختیار زندگیمان از دستمان خارج است، دیگر احتیاجى به دفاع از عقایدمان نداریم. ما باید خود را به همین صورتى که هستیم بپذیریم. دیگر حتماً لازم نیست که همیشه در مورد همه چیز حق با ما باشد. وقتى ما این آزادى را به خود بدهیم، به دیگران هم اجازه اشتباه کردن خواهیم داد. به نظر مى رسد که آزادى براى تغییر، پس از پذیرش خودمان به وجود می آید.