اقدام و عمل همیشه قابل رؤیت نیست. بعضی اوقات برای اینکه بجلو حرکت کنیم، لازم است تا بدون حرکت بایستیم.

مراقبه میتواند خیلی مشکل باشد، برای اینکه سخت است تا ما در درون خود ساکت باشیم، و خیلی ساده در لحظه بایستیم و حضور داشته باشیم. اما در این حالت است که میتوانیم درخواست کمک کرده، منتظر دریافت جواب باشیم، در چشمان خود نگاه کنیم و ببینیم که واقعا کی هستیم و کجای کاریم.

زمانی که بتوانیم آرام و بی حرکت باشیم و بدون قضاوت مشاهده کنیم، به وضوح و شفافیت لازم دست مییابیم تا تشخیص دهیم چه چیز برای ما مناسب و درست است و چه چیزی اینگونه نیست.