ما براى اولین بار در زندگى شروع به شناخت خود کرده و احساسات تازهاى را تجربه میکنیم: مانند دوست داشتن و دوست داشته شدن و میفهمیم که دیگران به ما اهمیت میدهند و ما هم غمخوار و نگران حال آن ها هستیم.

کارهایى میکنیم واز چیزهایى لذت میبریم که قبلاً هرگز نمیتوانستیم حتى فکرش را هم بکنیم.

زمانیکه مرتکب اشتباهى میشویم، آن را قبول مىکنیم و از آن درس میگیریم. شکست را تجربه میکنیم و یاد میگیریم که چه طور موفق شویم. در دوران بهبودى، اغلب مجبوریم با بحران هایى نظیر مرگ عزیزان، مشکلات مالى و یا طلاق روبرو شویم.

این ها واقعیات زندگى هستند و فقط به خاطر پاکى ما، ناپدید نمیشوند. بعضى از ما حتى پس از سال ها پاکى، با بیکارى، بی پولى و بی خانمانى روبرو شده ایم و خود را با این فکر که گویا پاک بودن زیاد هم برایمان فایده نداشته است، سرگرم کرده و باعث شده ایم که افکار و احساسات سابق، مانند افسوس، خشم و رنجش دوباره در ما زنده شوند. هر چقدر هم که ناملایمات زندگى براى ما دردناک باشند، مطلبى که واضح است، این است که ما نباید چیزى مصرف کنیم، حال هر چه که پیش آید.

فرقى نمىکند.