وقتى انگیزه هاى خودخواهانه خود را کنار بگذاریم و طلب راهنمایى کنیم، صلح وآرامش را احساس میکنیم. ما شروع به تجربه همدلى و درک دیگران می کنیم، چیزی که قبل از کارکردن این قدم، براى ما ممکن نبود.

همان طور که جویاى ارتباط شخصى خود با خداى خود میشویم شروع به شکفتن میکنیم، درست مانند غنچه اى که زیر نور آفتاب آغاز به شکفتن میکند.

به مرور متوجه میشویم که عشق خداوندى همیشه حى و حاضر و فقط منتظر پذیرش ما بوده است. ما حرکت خود را میکنیم و برکتى را که هر روز به رایگان به ما داده میشود، میپذیریم و درمی یابیم که اتکّاء به خداوند کم کم راحت تر میشود.