چیزهایی که ما را از خود و دیگر افراد جدا میکند را رها میکنیم. قدم ها و سنت ها به ما می آموزند که چگونه اصول را تمرین کنیم و آشفتگی ای را که باعث میشود دیدن واقعیت بسیار سخت شود را از بین ببریم.
یکی از اعضا توضیح میداد که : “بخش هایی از وجود من به علت صدماتی که در کودکی خورده بودم، یخ زده و بی حس شده بود. تصمیم گرفتم که دیگر اجازه ندهم کسی به من آزار رساند و فقط به خو اتکاءکنم.
اما از این طریق جهان تنهایی را برای خود خلق کردم و هیچ جایی برای کسی دیگر یا حتی نیروی برتر باقی نگذاشتم. لازم بود تا مدت زمان طولانی را بطور جدی به کارکرد قدم اختصاص دهم تا بفهمم که روابط گذشته ام چگونه الگویی برای روابط فعلی ام گردیده بود.”
هسته اصلی بیماری ما خود_محوری است. که لازم است از ابتدای بهبودی و تا آخر عمر به آن بپردازیم.