ما بیماریی داریم که پیش رونده، لاعالج و مهلک است. هر یک از ما به طرق مختلف خریدار نابودی خود به اقساط بوده ایم! همگی ما از هروئینی کیف قاپ گرفته، تا خانم محترم پیری که از دو سه دکتر متفاوت، نسخه های مختلف می‌گیرد، یک وجه مشترک داریم. ما نابودی خود را یک گرم یک گرم، یک قرص یک قرص و یک بطر یک بطر دنبال می‌کنیم، تا بمیریم. این، حداقل قسمتی از دیوانگی اعتیاد است.

شاید به نظر برسد معتادی که برای یک بار مصرف، خودفروشی می‌کند، از معتادی که فقط به دکتر خود دروغ می‌گوید، بهای سنگین تری می‌پردازد، اما فرقی نمی‌کند، نهایتا هر دوی آن ها با جان خود بهای بیماری‌شان را می‌پردازند.

دیوانگی، یعنی تکرار یک اشتباه و انتظار نتیجه متفاوت.

بسیاری از ما پس از پیوستن به برنامه متوجه شدیم که در گذشته با آن که میدانستیم مشغول نابود کردن خود هستیم، اما دوباره و دوباره مصرف را از سرمی‌گرفتیم.دیوانگی این است که باعلم به اینکه مصرف مواد مخدر، جسم،روح
و زندگی‌مان را نابود می‌کند، باز هم هر روز به همان کار ادامه دهیم. آشکارترین جنبه دیوانگی بیماری اعتیاد، وسوسه مصرف مواد مخدر است
از خودتان سؤال کنید، آیا باور دارم این دیوانگی است که به کسی بگویم((ممکنه خواهش کنم ترتیب یک سکته قلبی و یا یک تصادف کشنده‌رو برام بدین؟))