اکنون عادت کــرده ایم به جای خراب کردن اوضاع و ســعی در حل مسائل به شــکل دلخواه، از خود بپرسیم خواست نیروی برتر در زندگی از ما چیســت؟ دیگر به اراده خداوند به عنوان چیزی که بایــد آن را تحمل کنیم، نــگاه نمی کنیم. برعکس، آگاهانه کوشــش می کنیم خواست خود را با خواست نیروی برتر منطبق کنیم و ایمان داریم با این کار، خوشــحالی و آرامش بیشــتری خواهیم داشــت.

تسلیم یعنی اعتقاد قلبی به جایزالخطا بودن انسان و تصمیم خالصانه برای اتکاء به نیرویی برتر از خود.

اما میدانیم تنها با تســلیم شــدن بهبودی پیدا نمی کنیــم، بلکه با اقداماتــی که به انجام می رســانیم، بنــای بهبودی خود را بر تســلیم میگذاریم، یعنی عینــا همان کاری که در قدمهای قبلی هم انجام داده‌ایم.

در قــدم دهم، بــه تمریــن روزانه “انضبــاط” در زندگــی روحانی خود میپردازیم. در قدم یازدهم، با پشــتکار و اعتماد بــه نفس، به تمرین این اصل ادامــه میدهیم. دعــا و مراقبــه را در صدر اولویتهــای خود قرار میدهیــم و تصمیم میگیریم دعا و مراقبه، مثل خوردن و خوابیدن، جزیی لاینفک از زندگی مــا گردد. بعد از این تصمیم گیــری، نظمی را که لازمه انجام موفقیت آمیز این تصمیم است، به کار می گیریم.