از طریق انزوا در اعتیادمان، انجمنى را مىیابیم که وجه مشترک همگى اعضاى آن بهبودى است. NA ، کشتى نجاتى است که در میان دریاى تلخ تنهایى، ناامیدى، هرج و مرج و نابودى، در حرکت است. ایمان، نیرو و امید ما از افرادى که بهبودى خود را به مشارکت مىگذارند و همین طور رابطه نزدیکمان با خداوندى که خود درک مىکنیم، سرچشمه مىگیرد. در اوایل ورود به این برنامه، مشارکت در مورد احساساتمان کار چندان آسانى نیست. قسمتى از درد و رنج اعتیاد، به خاطر کمبود همین مشارکت عاطفى است. در بهبودى، ما وقتى خود را در موقعیّت بدى پیدا مىکنیم و احساس خطرى به ما دست مىدهد، یا تلفنى با کسى تماس مىگیریم و یا خودمان را به یک جلسه مىرسانیم. ما یاد مىگیریم که قبل از تصمیمگیرىهاى مهم، از دیگران کمک بخواهیم. ما اگر افتاده باشیم و تقاضاى کمک کنیم، مىتوانیم ازسختترین مراحل بگذریم. من نمىتوانم، ما مىتوانیم! و بدین طریق است که ما قدرتى را که بدان نیازمندیم، بدست مىآوریم. ما با مشارکت منابع روحانى و فکرى خود، یک همبستگى مشترک با یکدیگر پیدا مىکنیم.
