سنت سه از ما می خواهد تا روشن بینی را در رابطه با خود ، دیگران و همین طور امکان تغییر به کار گیریم .

NA آخرین سرمنزل برای ما بود ، برای اکثر ما دیگر مکانی برای رفتن باقی نمانده بود . البته NA یک منزل خالی نیست . لازم است تا ما در آن جایی برای خود بیاییم  و با افرادی که در آن هستند و به احتمال قوی در هیچ جای دیگر امکان آشنایی با ایشان را نداشتیم ، از در صلح و دوستی در آییم . ما ممکن است از یک دیگر بترسیم ، ممکن است بعضی را از قبل بشناسیم و سابقه ای با ایشان داشته باشیم ، ما ممکن است تعصب یا نقطه ضعفی داشته باشیم که با آن راحت هستیم . فصل هشتم از کتاب پایه به ما یادآور می شود که : ” اعتیاد ما را هم سان می سازد .” و سنت سوم از ما می خواهد تا انگیزه ها و باورهایمان ، اعتماد و توانایی مان برای مهربان بودن ، روشن بینی ، تمایل ، ایمان و شهامت مان را در رساندن پیام بررسی کنیم .

هر یک از ما عضویت خود را به گونه ای متفاوت تجربه می کنیم ، اما همگی مان با این آگاهی که زمان قطع مصرف فرا رسیده ، آغاز می کنیم . همین اقرار محرک ما برای کارکرد قدم اول نیز هست . با این اقرار ما در اصل شهریه ورودی خود را می پردازیم : جهت عضویت ما اقرار می کنیم که مشکل داریم و می خواهیم در رابطه با آن کاری بکنیم . زمانی که از صمیم قلب تسلیم می شویم ، بهبودی آغاز می گردد . رابطه ما با دیگران معتادان ، تجربه مان از شرکت در جلسات و دیدگاه و برداشت مان تغییر می کند . اقرار قدم یک و تصمیم گیری در سنت سه ، هر دو از یک نوع تسلیم سرچشمه می گیرند .