به محض اینکه تنهایی و انزوای ناشی از اعتیاد در ما شروع به کم رنگ شدن میکند بیشتر ما از هویتی که در معتادان گمنام پیدا کرده ایم احساس رضایت خواهیم کرد.
رابطه بین راهنما و رهجو میتواند به یک سیستم حمایت گر دوطرفه تبدیل شود. ما عشق بی قید و شرط و ارتباط با یک انسان دیگر را تجربه میکنیم. ما شروع به درک ارزش بخشش روحانی، مصاحبت و مسئولیتی که به طور کلی این رابطه به همراه دارد میکنیم.
مهارت هایی که ما در رابطه راهنما و رهجو یاد میگیریم به ما این توانایی را میدهد که دوباره در جریان زندگی خود به طور کامل حضور فعال داشته باشیم.
برای بعضی از ما این اولین بار است که فرصت یافته ایم تا جزئی از جامعه باشیم.
ما میتوانیم کار پیدا کنیم، به مدرسه برگردیم، دوباره به آغوش خانواده و دوستان خود بازگردیم و به رویاهای مان جامه ی عمل بپوشانیم.