اگر مدتی است که از فرزندان مان دور بوده ایم ممکن است لازم باشد تا دوباره با یکدیگر آشنا شویم و یاد بگیریم که چگونه با یکدیگر رفتار کنیم. اغلب دوباره به هم پیوستن با فرزندانمان بعد از یک مدت طولانی میتواند چالش برانگیز باشد، آنها احساساتی درباره وقایع گذشته دارند که اعتراف به آنها و تصدیقشان میتواند برای ما دردناک باشد.
صدماتی که در دوران مصرف وارد کرده ایم و همینطور احساس گناه و خجالت ما میتواند رابطه ما را با فرزندانمان مسموم کند.
تنفر از خود نیز یک نوع خودمشغولی است و مارا کور میکند تا نتوانیم نیازهای افراد نزدیک به خود را درک کنیم.
اگر از سر راه کنار رویم، آنگاه درمییابیم که میتوانیم در هر دوره ای از زندگی فرزندمان برای او پدر یا مادر خوبی باشیم.
حتی اگر فرزندانمان بزرگ شده باشند، هنوز ما چیزی برای ارائه به ایشان داریم. تجربه ما از خدمت ایثارگرانه در بهبودی به ما آموخته که اگر با تمایل در صحنه زندگی حاضر باشیم، فرصت کمک به دیگران بطور طبیعی برایمان پیش خواهد آمد.