این برنامه ، یک برنامه پرهیز کامل است ، اما موقعیتهایى پیش مىآید که به خاطر عمل جراحى و یا زخمهاى عمیق جسمى ، استفاده از دارو مىتواند مورد پیدا کند ، البته این یک جواز مصرف نیست . براى ما ، چیزى به نام مصرف بدون خطر وجود ندارد ، زیرا بدن ما نمىتواند بین دارویى که دکتر براى درد تجویز کرده وچیزى که ما براى نشئگى خود تجویز مىکنیم ، تفاوتى قائل شود.
به عنوان معتاد ، در این گونه مواقع مهارت ما در خود فریبى به حد اعلاى خود مىرسد . اغلب اوقات ، مغزمان با تولید درد بیشتر ، بهانه مصرف دوباره را براىمان فراهم مىکند . درچنین موقعیتى سپردن خود به نیروى برتر، حمایت راهنما و اعضاى دیگر ، مىتواند ما را از تبدیل شدن به بدترین دشمن خود ، حفظ کند . اگر ما در این شرایط با خود تنها باشیم ، فرصتى براى غلبه بیمارىمان فراهم مىشود . مشارکت صادقانه ، مىتواند ترس از لغزش را از میان ببرد.
بیمارىهاى سخت و جراحىهاى بزرگ مىتوانند اشکالات به خصوصى در ما تولید کنند و به همین جهت لازم است پزشکان معالج ما اطلاعات دقیقى درباره اعتیادمان داشته باشند . باید به خاطر داشته باشیم که مسئول بهبودى و تصمیماتمان ، نهایتاً خود ما هستیم ، نه پزشکان ما . براى به حداقل رساندن این خطرات ، چند طریق به خصوص را مىتوان در نظر گرفت . بىحسى موضعى ، استفاده نکردن ازداروهاى مشابه ماده مخدرى که قبلاً استفاده مىکردهایم، قطع دارو قبل از تمام شدن درد و ماندن چند روز اضافى در بیمارستان براى برطرف شدن عوارض احتمالى ترک جسمى .
هر دردى بالاخره روزى تمام خواهد شد . با دعا ، مراقبه و مشارکت ، افکار خود را از تمرکز بر روى ناراحتى به دور نگاه مىداریم و قدرت حفظ اولویتهاى خود را پیدا مىکنیم .