در لحظات دردِ زیاد، سکون و آرامشی عمیق بر ما مستولی میشود. در این لحظات میتوانیم عمق تاریکی را در درون خود ببینیم و در همان حال شاهد عظمت نیرویی باشیم که به آن وصل هستیم.

غم و اندوه فراوانی که احساس میکنیم، به شکلی که هرگز تجربه نکرده بودیم باعث ایجاد ارتباط آگاهانه ما میشود.

انگیزه ناگهانی عقب کشیدن و کناره گیری از سر و صدا و جمعیت، حتی از افرادی که بیشترین حمایت را از ما کرده اند، اغلب نوعی حفاظت از خود است. ممکن است آنقدر از خارج شدن از این حال و هوا بترسیم که حتی نخواهیم تکان بخوریم.

اما اگر اجازه دهیم تا اشخاصی که به ایشان اعتماد داریم از ما حمایت کنند، باعث میشود تا درک کنیم که حتی در سخت ترین و سردترین لحظات (تنها نیستیم).