آرامش جهت پذیرفتنِ آنچه که نمیتوانیم تغییر دهیم، اغلب پس از شهامت تغییر آنچه که میتوانیم به ما دست میدهد.

به شهامت و فروتنی نیاز است تا درب های قدیمی را ببندیم و دربی جدید بگشاییم.

اکثر ما بدون هیچ شهامتی به جلسات آمدیم و شهامت را اینجا یافتیم.

ما ممکن است هنوز بترسیم اما این ترس دیگر از حضور ما در صحنه و روبرو شدن با چالش ها، جلوگیری نمیکند.

وقتی که از ترس مان گذر کنیم، ترس تبدیل به ایمان میشود.

نهایتا این بخش از کتاب در مورد شهامت است: شهامتِ پذیرش آنچه که نمیتوانیم تغییر دهیم و تغییرِ آنچه که میتوانیم، شهامتِ دیدن خود واقعی مان و پذیرش خودمان، شهامتِ حرف زدن درباره چیزهایی که ناراحت مان میکنند، شهامتِ روبرو شدن با مسایلی که ما را عمیقا به چالش میکشند.