ترس از تغییر در بین معتادان عادی و مشترک است، بالاخره ما مخلوق عادات خود هستیم، اما بعضی اوقات این ترس به حد افراط میرسد. بعضی وقتها ما از نتیجه یا پیامد خاصی میترسیم. اما بعضی دیگر از اوقات نوعی ترس شناور را تجربه میکنیم، که خود را در زمینه های مختلف زندگی مان نشان میدهد، یعنی: ترس غیر معمول و غیر منطقی، یا اجنتاب از هر نوع ریسک که باعث میشود زندگی ما خیلی محدود و کوچک شود.

بعضی از ما به خاطر ترس از آینده یا بیدار شدن خاطرات گذشته از هرگونه لذت و هیجان جسمی و روحی دوری میکنیم. ما می ترسیم که مبادا رها کردن به معنی آزاد شدن اکثر رفتارهای مخرب و آنی ما باشد.
بعضی از ما پشت بیخیال بودن در مورد خود، قایم میشویم. ما رسیدگی به ظاهر خود، سلامت مان و اضافه وزن را رها میکنیم یا خیلی ساده خود را به عنوان شخصی که نسبت به همه چیز بی خیال است به دیگران نشان میدهیم. ممکن است بخواهیم نامریی و نامحسوس باشیم تا از توجه دیگران بگریزیم، یا از یک حالت و رفتار قدیمیکه نمیدانیم چگونه تغییرش دهیم،
فرار کنیم. زمانی که به ترسمان اقرار نماییم و صادقانه به آن نگاه کنیم، تشخیص میدهیم کارهایی که جهت اجتناب از آن انجام دادیم، مخربتر از پیامدهای هستند که از آن میترسیدیم. اما وقتی تصمیم میگیریم که واقعا رها سازیم، آزادیم تا خود واقعیمان باشیم، رها از هرگونه ترس، گناه و توجیه.