ما به عنوان معتاد، کسانى هستیم که مصرف هر ماده ای که افکار و احساسات را تغییر دهد، در هر قسمت زندگی مان تولید اشکال مى کند . بیمارى اعتیاد، به مراتب فراگیرتر از مصرف موادمخدر است.
بسیارى از ما معتقدیم که این بیمارى مدتها قبل از اولین بار مصرف، در ما وجود داشته است.
اکثر ما قبل از آمدن به برنامه معتادان گمنام، خود را معتاد نمی دانستیم و اطلاعاتى که در دسترس داشتیم از جانب کسانى بود که خود اطلاعات نادرستى داشتند. ماتصور می کردیم تا وقتى که بتوانیم مصرف خود را براى مدتى متوقف کنیم، اشکالى در کار نیست. ما به توقف های مان نگاه می کردیم نه به مصرفمان .
هر چه بیمارى ما پیشتر مى رفت ، کمتر به فکر توقف می افتادیم و فقط وقتى درمانده مى شدیم گاه از خود می پرسیدیم:
آیا ممکن است ربطی به مواد مخدر داشته باشد؟
ما معتاد شدن را خودمان انتخاب نکردیم، ما از بیماریى رنج می بریم که عوارض خود را به صورت رفتارى ضد اجتماعى نشان میدهد و در نتیجه تشخیص، طبقه بندى ودرمان آن بسیار دشوار است.
بیمارى ما، ما را از مردم جدا کرده بود و فقط در مواقع تهیه، مصرف و پیداکردن موادمخدر با دیگران در تماس بودیم. بد رفتار، کینه جو، خودخواه و خودمحور بوده و با دنیاى بیرون قطع رابطه کرده بودیم. هر چیزى که برای مان کاملا آشنانبود، غریبه و خطرناک می نمود. دنیاى ما محدود شده و زندگی مان در انزوا می گذشت. ما براى زنده ماندن مجبور به مصرف بودیم و این تنها راهى بود که براى زندگى میشناختیم.
بعضى از ما با وجودی که از موادمخدر استفاده، سوء استفاده و استفاده نابجا میکردیم، اما هنوز خودمان را معتاد نمىدانستیم و همیشه به خود مىگفتیم
«من جنبه اش را دارم». ما در مورد ماهیت اعتیاد، تصورات نادرستى داشتیم و فکرمیکردیم معتاد کسى است که در خیابان دعوا و مرافعه کند، مرتکب جرم وخلاف شود، سرنگ کثیف مصرف کند و یا به زندان برود.