اعتیادمان نهایتاً ما را به جایی می رساند که دیگر نمی توانیم طبیعت مشکلات مان را انکار کنیم. همه دروغ ها، تمام توجیه ها و تصورات باطل ما وقتی که با واقعیت زندگی مان رو در رو می شویم کنار میروند و تشخیص می دهیم که بدون هیچ امیدی زندگی می کرده ایم . پی می بریم که هیچ دوستی نداریم و آنقدر ارتباطمان باهمه چیز قطع شده که فقط یک رشته روابط قلابی و تقلیدی از عشق و صمیمیت برای مان باقی مانده است . اگرچه ممکن است در این حال همه چیز از دست رفته به نظر بیاید اما حقیقت این است که باید از این برهه بگذریم تا بتوانیم سفر بهبودی را آغاز کنیم .